در باور شناسی کهن ، گوشتخواری ، رفتاری اهریمنی است . یکی از تبه کاری ها یی که موجب شد تا فره ایزدی از جمشید دور شود ، گوشتخواری بوده است .اهریمن برای این که خوی درنده خویی را در اژی دهاک بپروراند ، او را به گوشتخواری خوی می دهد . در بندهشن آمده است : چون جفت نخستین « مشی و مشیانه » از فرمان اورمزد سربرتافتند و به اهریمن گراییدند به خور و پوش نیازمند شدند و سرانجام به گوشتخواری دچار آمدند . در آیین باستانی یونان و رم ، تاریخ افسانه ای جهان به چهار روزگار بخش شده است : روزگار زرین که روزگاری بهشتی است ./ روزگار سیمین که هنوز مردمان نیکوکار بوده اند . / روزگار مفرغین که در پی ستیزه ها ، دارایی ها بخش می شود ./ روزگار آهنین که آکنده از بیداد است . یکی از تباهی هایی که موجب شد روزگاران زرین و بهشت آیین پایان پذیرد ، گوشتخواری بوده است . مازهای راز دکتر کزازی

ایران این نام در اوستا Airya و در پارسی باستان Ariya ( اَریَه ) و در سنسکریت Arya و در پهلوی eran (اِران) {ای ران } گفته می شد که به معنی شریف و نجیب و آزاده می باشد . ایر در لغت به معنی آزاده و جمع آن « ایران » به معنی آزادگان می باشد (زندگی و مهاجرت نژاد آریا ). نام های آریا و آریاییان نیز از همین « ایر » گرفته شده است .ایرانیان باستان به سرزمین اصلی و نخستین خویش « ایران ویج » یا « ایران ویچ » می گفتند . نقل از : فرهنگ شاهنامه شهیدی مازندرانی

در فرهنگ ایرانی چون دیگر فرهنگ های آریایی ، « گاو » دامی آیینی است . نخستین آفریده اورمزد گاوی است به نام « اِوَک دات »( یکتا آفرید ) که در کرانه ای از رود آیینی « وَنُوهی دائیتیا » در « ایران ویچ » آفریده می شود ؛ و پس از گاو ، نخستین مرد ، کیومرث ، .در تاریخ بلعمی آمده است : « ایزد اندر جهان نخستین چیز ، مردی آفرید و گاوی ، و آن مرد کیومرث { بود } » . گاو ، در باور شناسی ایرانی ، نماد آفرینش فرودین یا آفرینش آبی و خاکی است .ما با کشتن گاو ، بخش فرودین و خاکی را در هستی خویش می کشیم . ، به شیوه نمادین ، گسستن از زمین و رستن از بند تن ..را باز می تابد ، تا مگر بتوانیم به « شیر » برسیم .شیر ، نماد آفرینش برتر ، نشانه آخشیج مهین ، « آتش » است . ستیز شیر و گاو بر سنگ نگاشته های تخت جمشید ، ستیزی راز آمیز و آیینی است .نشانه تلاشی است برای رهایی ، برای راه بردن به آسمان . برداشت از : مازهای راز دکتر کزازی

از دیر باز سه رده برای آگاهی برشمرده اند : ۱ – سرآگاهی : شناختی است که با آموختن و به یاری سر به دست می اید .اگر این شناخت به باور برسد به آن « دانش باوری » ( علم الیقین ) می گویند . این باور آسیب پذیرترین گونه باور است . ۲ – چشم آگاهی : شناختی است که به یاری چشم و به یاری حس به دست می آید .اگر این شناخت به باور برسد به آن ، « چشم باوری « ( عین الیقین ) می نامند .چشم باوری شناختی استوارتر از سر آگاهی به شمار می آید . ۳ – دل آگاهی : شناختی به یاری دل به دست آورده می شود . برترین گونه شناخت است شناختی پیراسته از میانجی . به آن باور ، « راست باوری » ( حق الیقین ) می گویند. اگر سر آگاهی را در شناخت « خامی » و چشم آگاهی را « پختگی » و دل آگاهی را « سوختگی » بدانیم به سخن پیر راز اشنای بلخ می رسیم که : حاصل عمرم سه سخن بیش نیست خام بدم پخته شدم سوختم برداشت :ماز های راز دکتر کزازی